Kreeg op 10 jarige leeftijd zijn eerste vioollessen van Karel Visser aan de Bredase muziekschool. Al snel bleek dit ingeslagen pad een levensweg te worden en vormde zijn viool en hij een onafscheidelijke relatie...
Op het Brabants Conservatorium studeerde hij bij Katie Sebestyen en behaalde zijn solistendiploma cum laude. Hierna vervolgde hij zijn studie aan het Conservatoir Royal te Brussel.
In de tussentijd nam hij ook nog gedurende 3 jaar deel aan meestercursussen in Goslar, Duitsland bij Andre Gertler.
In 1982 ging Ebred auditeren in het Rotterdams Philharmonisch Orkest en maakt sinds die tijd ook deel uit van de vioolgroep van dit fantastische orkest, waarmee hij tournees over de gehele wereld maakt.
Echter in 1993 maakte Ebred een uitstapje, bij wijze van sabbatical year, naar Granada, Zuid Spanje, waar hij gedurende een jaar concertmeester was van het Orquesta Ciudad de Granada
.
In Spanje kwam Ebred in contact met de op straat spelende Tziganes
en raakte geïnspireerd door de passionele en vrije manier van muziek maken. Al snel speelde hij met deze groepen mee en was geraakt door de creativiteit en vrijheid van het geimproviseerde musiceren.
Eenmaal terug in Nederland richtte Ebred zijn eerste Gipsygroep Youchka op, waarmee hij veelvuldig optrad en al snel zijn eerste CD maakte. De overstap van gipsy naar jazz was snel gemaakt en ook andere muziekstijlen stroomden zijn leven binnen.
Zijn brede horizon bestaat nu uit gipsy, jazz, tango, pop, klezmer en new age.
Enige jaren later startte Ebred met zijn groep sessie muzikanten de EBRED STRINGS
en maakte diverse CD's met verschillende popmuzikanten, waaronder Rob de Nijs, Ellen ten Damme, Rene Froger en vele anderen.
Ook de elektrische viool bleek een grote uitdaging, met zijn verschillende sound effects en ongekende mogelijkheden.
Op dit moment werkt Ebred aan een nieuwe CD met zijn kersverse groep en kan zijn inspiratie en creativiteit kwijt in het componeren en arrangeren voor deze groep fantastische musici!
Als 10-jarig jongetje had ik een hele grote wens: viool leren spelen!
Mijn ouders vonden dat nogal hoog gegrepen en dachten dat de nieuwe aanwinst in huis, een gekregen antieke piano een aardig alternatief was. Echter, volhoudertje als ik was, hield het er bij dat ik violist wilde worden.
Toen gebeurde er een klein wonder. Er kwam een telefoontje van een mevrouw uit de buurt, met de vraag of een van de jongens even een kist boeken uit de kelder kon halen voor haar.
Het geluk was met mij, want ik was dat jongetje en vond even later de grote liefde uit mijn leven! Eenmaal in de kelder afgedaald stond daar in de hoek tussen de kolen, behalve de doos boeken, een heel oud vioolkistje met een prachtig koperbeslag.
Enthousiast riep ik naar boven: Er staat een viool in de kelder!
. Waarop de vrouw antwoordde dat deze van haar man was geweest en dat ik hem maar mee naar boven moest nemen. Natuurlijk kon ik de verleiding niet weerstaan en opende de antieke kist. Wanneer er zoiets als liefde op het eerste gezicht bestaat was dit wel zo'n prachtig moment.
Boven aangekomen zag mevrouw de spanning en emoties op mijn kleine koppie. Ik vertelde haar, dat ik zo graag violist wilde worden en zo kwam het ervan dat ik trots met mijn
viool naar huis wandelde.
Al snel was ik aangemeld op de muziekschool en begon de lange weg naar het violistendom. De relatie met mijn viool is nooit verbroken en is zo bijzonder voor mij dat ik, tot op de dag van vandaag nog steeds op deze zelfde viool speel.
Zij is een deel van mijn lichaam geworden en hebben een onafscheidelijke relatie.
In mijn studententijd reed ik vol trots in mijn zojuist vergaarde oude Peugeot door de Franse Vogezen, op weg naar de lustoorden aan de Franse zuidkust. Zonder het te beseffen naderde ik de bakermat van mijn viool. Mijn oog viel op een kleine bewegwijzering met de naam Mirecourt
Hierop ontbrandde in mij een diepe gloed van herkenning. Dit was toch de plaats waar mijn viool vandaan kwam?
Vrijwel automatisch draaide mijn stuur naar rechts en zwenkte de Peugeot richting geboortegrond.
Het kleine dorpje Mirecourt heeft een lange hoofdstraat met een 20-tal Luthiers
(vioolbouwers). Het was nu wel heel spannend, want hier in de buurt, zo'n 175 jaar geleden, had een zekere Henri Thouvenel mijn viool geschapen. Op goed geluk stapte ik de eerste de beste Luthier binnen en overviel hem gelijk met de vraag of hij ooit van de bouwer Henri Thouvenel
had gehoord.
Bien sur monsieur
antwoordde hij. Natuurlijk wist hij dat, want het oude atelier van Henri Thouvenel was boven zijn zaak in hetzelfde huis!
Ik was dus zomaar, direct op het juiste adres beland!
Diep geraakt verliet ik anderhalf uur later het atelier na een paar violen te hebben bespeeld en de bijzondere geschiedenis van het vioolbouwersgeslacht de Thouvenels
te hebben aangehoord...